Mansur Yavaş’ın CHP’den istifa süreci ve bağımsız siyasetçi olma yolculuğu

Mansur Yavaş, 25 Eylül 2026 tarihinde Cumhuriyet Halk Partisi üyeliğinden istifa etti ve ‘siyasi yoluma bağımsız olarak devam edeceğim’ ifadesiyle parti bağlılığını kesme kararı aldı. Kastamonu İstiklal Gazetesi’nin haberiyle göre, bu karar ani veya öfkelü alınmamış; uzun süredir CHP içindeki siyasi ve hukuki tartışmalar, parti içi gerilim ve son dönemdeki açıklamalar bu süreci şekillendirmiş. Yavaş, kendisini hiçbir zaman parti üzerinde görmediğini vurgulayarak, istifa nedenini parti içi hiyerarşi üzerinden bir üstünlük talebi olarak reddetti.

İstifa sonrası, Yavaş’ın kararı sadece onu etkilemekle kalmadı; Ankara’da CHP’ye bağlı sekiz ilçe belediye başkanı da peş peşe istifa etti. Yeni Şafak’ın verilerine göre, 31 Mart 2024 yerel seçimlerinde CHP’nin kazandığı 16 ilçe belediyesinden sadece Etimesgut ve Yenimahalle parti yönetiminde kaldı; diğerleri bağımsız, AK Parti, Yeni Parti veya diğer partilere geçerek CHP’nin Ankara’daki yerel yönetimdeki etkisi ciddi şekilde azaldı. Bu dağılım, Yavaş’ın kararsının sadece kişisel bir tercih olmadığını, daha geniş bir parti içi déplasmanın bir parçası olduğunu gösteriyor.

Yavaş’ın bağımsız siyasetçi olma açıklaması, gelecekteki seçenekleriyle birlikte tartışmayı yeniden gündeme getirdi. Kastamonu İstiklal Gazetesi, kısa vadede Yeni Parti’ye katılmayı düşündüğüne dair kulis bilgilerinin olmadığını belirtti; aynı zamanda Yavaş’ın ‘partiler üstü’ bir konumda kalma olasılığını da öne sürdü. Bu durum, onun adaylığı konusunda farklı partilerle işbirliği, yeni bir parti kurma veya uzun süre bağımsız kalma gibi senaryoların açığa çıkmasına yol açtı.

Nefes Gazetesi’nin kulis bilgilerine göre, Yavaş Mart 2025’teki bir söyleşide, anketlerde üst sıralarda görürsa tereddüt etmeden cumhurbaşkanı adayı olacağını söylemişti. O tarihten bu yana hukukçulardan oluşan bir ekisiyle parlamenter sisteme ve yarı başkanlık sistemine geçiş için yol haritası hazırlıyor. Bu çalışmalar, gelecekteki adaylığı için bir yapı oluşturma çabası olarak yorumlanıyor; özellikle muhalefet partilerinin büyük bir bölümü (YENİ Parti, İYİ Parti, Yeniden Refah Partisi, Saadet Partisi, Anahtar Parti ve Zafer Parti) Yavaş’ın adaylığını desteklemeye hazır görüldü, DEM Parti hariç.

Hürriyet’te yer alan Abdulkadir Selvi’nin köşe yazısı, Yavaş’ın istifa sürecinin CHP içi dinamikleriyle ilişkisini vurguladı. Özgür Özel’in Yavaş’ın bir iki gün içinde istifa etmesini beklediği söylenirken, Kemal Kılıçdaroğlu’nun Yavaş’ı parti dışına itmek istemediği ve ‘meyveyi dalında çürütme’ stratejisi izlediği iddiası yer aldı. Bu durum, CHP’nin Yavaş’ın istifa kararına karşı tepkisiz kalmasının, parti içi bir hesaplaşmayı önlemek için bilinçli bir bekleme taktikleriyle ilişkili olduğunu gösteriyor.

Yavaş’ın istifa kararının sadece siyasi bir adım olmadığı, daha geniş bir toplumsal eğilimi yansıttığına dair analiz Kastamonu İstiklal Gazetesi tarafından yapıldı. Ona göre, bu tercih ‘benim siyasi kimliğim yalnızca bir parti üyeliğinden ibaret değildir’ mesajını veriyor ve Türkiye’de seçmenin parti kimliği yerine adayın kişisel siyasi kimliğini daha fazla değerlendirebilir olduğu tartışmasını yeniden gündeme getiriyor. Bu, parti bağımsız adayların gelecekteki seçimlerde daha cazip hale gelebileceği anlamına geliyor.

Sonuç olarak, Mansur Yavaş’ın CHP’den istifa etmesi ve bağımsız siyasetçi olma süreci, sadece bir liderin parti değiştirmesi değil, Türkiye siyasetinde parti bağımsızlığının artan cazibesini, CHP içi gerilimleri ve yerel seçimin yeniden yapılandırılmasını gösteren bir dönüm noktası olarak değerlendiriliyor. Gelecek adımlarının partisellik, işbirliği veya uzun süre bağımsızlık arasında nasıl şekilleneceği, hem yerel hem de ulusal politikanın ilerleyen dönemlerdeki dinamiklerini belirleyecek.

Bu süreçte adı geçen önemli siyasetçiler: Mansur Yavaş, Özgür Özel, Kemal Kılıçdaroğlu, Recep Tayyip Erdoğan