Muhalefetin fotoğrafı sosyalist partiler (4 son)

Yazar, Türkiye'deki muhalefeti dört ana gruba ayırıyor: Sosyal Demokratlar (YENİ Parti, CHP), Milliyetçiler (İYİ Parti, Zafer Partisi, Anahtar Parti), Muhafazakar-Milliyetçiler (Saadet Partisi, DEVA Partisi, Yeniden Refah Partisi) ve Sosyalistler (EMEP, TİP, TKP). Yazının odak noktası sosyalist partilerdir. Sosyalistlerin, sistemin kökten değişimini savunduklarını, üniversite gençliği ve işçiler arasında örgütlendiğini belirtiyor. Sosyalistlerin güçlenmesinin sosyal demokratları (özellikle CHP) daha sola ittiğini, 19 Mart 2025'te Ekrem İmamoğlu'nun tutuklanmasından sonraki protestolarda ve 21 Mayıs 2026'da CHP Genel Merkezi'nde yapılan mitingde sosyalistlerin belirleyici rol oynadığını, bu baskının Özgür Özel'in miting yapmasına ve yeni parti kurma gündemine itişine neden olduğunu iddia ediyor. TİP'in Erkan Baş ve tutuklu milletvekili Can Atalay, Ahmet Şık liderliğinde görünürlüğü arttırdığını, Kocaeli'de İlhami Şahbaz ve Arzu Erkan'ın öne çıktığını kaydediyor. Sosyalistlerin anketlerde düşük çıkmasına rağmen, asgari müşterekler üzerinde birleşmelerinin ve Meclis'te temsil olmalarının onları daha etkili kıldığını, yerel ve genel seçimlerde sosyal demokratlarla veya kendi aralarında ittifak kurmaları halinde siyasete yeni bir soluk getireceklerini öngörüyor.